Pizza neapolitańska narodziła się pod słońcem południowych Włoch. Cieniutkie, delikatne ciasto i chrupiące brzegi, do tego sos ze szlachetnych pomidorów uprawianych na wulkanicznych plantacjach u stóp Wezuwiusza i delikatna mozzarella to coś więcej niż popularne danie – to kulinarna opowieść o prostocie życia na południu Włoch i dumie Neapolu. Sztukę robienia pizzy neapolitańskiej (arte del pizzaiolo napoletano) wpisano na listę dziedzictwa kulturowego UNESCO.
Legenda Da Michele – tu powstaje najpopularniejsza pizza neapolitańska
Kiedy podróżujemy do Neapolu zawsze szukamy małych lokalnych pizzerii z dobrą pizzą neapolitańską. Jednym z miejsc, gdzie do dziś można spróbować pizzy w niemal niezmienionym od XIX wieku wydaniu, jest legendarna L’Antica Pizzeria Da Michele. Lokal działa nieprzerwanie od 1870 roku i od pokoleń pozostaje w rękach tej samej rodziny. Twórcą marki był Michele Condurro, mistrz pizzy, założyciel rodzinnej pizzerii, która była dziełem jego życia. Od tego czasu kolejne pokolenia mistrzów pizzy kontynuuje dzieło założyciela, szanując tradycję i wiernie przestrzegając instrukcji Michele.
Sława pizzerii Da Michele dawno wykroczyła poza granice Neapolu. Przyjeżdżają tu turyści z całego świata, kucharze, dziennikarze kulinarni, gwiazdy i miłośnicy włoskiej kuchni, często uznając wizytę za punkt obowiązkowy pobytu w mieście. Pizza wypiekana jest w ogromnych piecach opalanych drewnem, a tempo pracy pizzaiolo i kelnerów przypomina dobrze zorganizowaną orkiestrę. Mimo to na swoją kolej trzeba poczekać. Pizzeria nie przyjmuje rezerwacji a przed neapolitańskim lokalem zawsze jest tłum ludzi. Jedna kolejka jest dla tych, którzy chcą zjeść przy stoliku, druga dla tych, którzy czekają na pizzę na wynos. Poza sezonem na pizzę czeka się ok. 40 minut, w sezonie nawet 2 godziny. Dla wielu turystów samo oczekiwanie jest częścią rytuału i dowodem autentyczności miejsca.
W menu od dekad znajdowały się wyłącznie dwie pozycje: margherita i marinara. W ostatnich latach dodano także cossaca i marita. Każda pizza kosztuje 6 euro.
Długa historia pizzy neapolitańskiej
Historia pizzy sięga czasów, gdy Neapol był miastem robotników, portowych tragarzy i ulicznego handlu. Już w XVIII wieku jedzono tu płaskie placki z ciasta drożdżowego, pieczone w piecach opalanych drewnem i sprzedawane na ulicach. Były tanie, sycące i dostępne dla każdego. Początkowo pizza nie miała nic wspólnego z luksusem czy restauracyjną elegancją – była jedzeniem ludu, symbolem prostoty i codzienności. Dopiero z czasem, wraz z upowszechnieniem pomidorów w Europie, zaczęła przybierać formę, którą dziś uznajemy za klasyczną.
Najbardziej znaną odmianą pizzy neapolitańskiej jest pizza margherita, która narodziła się pod koniec XIX wieku. Według kulinarnej legendy została przygotowana w 1889 roku na cześć królowej Małgorzaty Sabaudzkiej. Jej składniki – pomidory, mozzarella i bazylia – miały symbolizować kolory włoskiej flagi. Niezależnie od tego, ile w tej historii mitu, a ile faktów, margherita stała się ikoną kuchni włoskiej. Kiedy podróżujemy po Włoszech zawsze stosujemy indeks pizzy margherity – w zależności od jej ceny w menu orientujemy się, która restauracja jest droga, a która przystępna cenowo.
